ANARKAKRANT

[verre nazaat van de krant uit 1979-1981]

[naar lopende maand]


28 februari 2007

Zelfs nu nog proberen sommigen (of zijn het er nog velen?) de klimaatveranderingen in twijfel te trekken. Of als ze dan al toegeven dat het klimaat verandert, dan toch ligt volgens hen de oorzaak niet bij het gedrag van (rijke) mensen. Zelfs nu een aantal 'machtige' mannen, laten we zeggen bekende mannen, zeggen dat het Echt Allemaal Heel Ernstig is, heel bedreigend; dat we iets moeten DOEN en wel nu meteen...! Dat dat heus nog kan, maar dan MOET het nu wel eens een keer, hè!
Zelfs nu durven de skeptici zich te roeren.
Juist nu, misschien, voordat het 'te laat' is, en ze hun auto's moeten inleveren, of eens wat minder hard mogen rijden, of iets anders misschien, een paar vliegvakanties minder per jaar, en misschien wel geen vlees meer op de plank, alleen brood. Dat is erg.
Dat is helemaal niet erg, dat is goed, dat is wel het minste!
Maar laten we nu eens even redelijk zijn. Wie zijn toch die klimaatskeptici? Zijn dat verder zulke kritische, skeptische mensen?
Ik houd wel van een skeptische blik, maar die moet dan wel bij het begin beginnen. 'Is die auto wel nodig? Is een fiets echt niet genoeg?'
Maar laten we nog redelijker zijn. Stel: we weten niet wie er gelijk hebben. De verontrusten of de skeptici. Wie zijn betrouwbaarder? De mensen met veel aandelen, veel bezit, de mensen die er belang bij hebben dat de rijkdom die het kapitalisme hier brengt (en elders haalt) blijft bestaan? Of de mensen die die belangen niet of minder hebben, die niet alleen voor een schoon milieu zijn in hun eigen achtertuin, maar die ook een mooie aarde willen achterlaten voor hun kinderen en kleinkinderen, die soms zelfs doelbewust geen kinderen hebben om de aarde mooier te kunnen achterlaten voor de dieren en voor de kinderen van de andere mensen, en die eerlijk willen delen met alle aardbewoners die er nu zijn...?
Stel, stel... dat ze gelijk ZOUDEN hebben, die skeptici, dan NOG was het voor de hele aarde en de hele mensheid een grote vooruitgang als mensen sober gingen leven, als bomen en bossen de kans kregen te groeien, als dieren met rust gelaten zouden worden, als... enzovoort!
Het 'skepticisme' is tot daar aan toe, maar de drijfveer, die is niet in de haak! [R]

27 februari 2007

Buiten langs een fort in Utrecht staan heel dikke grote populieren, althans bomen, in elk geval groot en dik en hoog en mooi.
Stonden.
Want om wat voor reden dan ook zijn ze allemaal tegen de vlakte gegaan, beetje ziek is misschien de reden, ach wie weet, maar ik heb toch de indruk dat grote bomen vaak geen status hebben om hun grootte, dat ze gezien worden als een partijtje rechtopstaand hout dat om kan vallen en owee. Dus zodra er maar iets mee is gieren de zagen.
Beheren is beheersen vinden de heren.
En je moet zoeken wil je grote bomen zien want altijd was er wel een reden ze neer te halen volgens beheervandalen.
De stammen en stokken, de takken en brokken liggen daar en op een rustige zondagmiddag stopt er een auto en een man stapt uit en zijn twee zoontjes en ze beginnen hout in de auto te laden want alles op de wereld is er voor de heb en wie het eerst komt. Goed voorbeeld doet goed volgen, de zoontjes zeggen later ook 'pleurt maar in de auto lekker makkelijk' en de vader zegt 'pleurt maar om die boom lekker makkelijk'. [W]

26 februari 2007

Ik zit met dat verhaal van die aapjes, dat wil zeggen van die mensen die apen vangen, dat wil zeggen die schandvlekken die aapjes vangen, ze doen iets lekkers in een grote vaas, een kruik met een vrij nauwe hals, een aap ruikt het, steekt zijn of haar arm in de kruik, pakt het lekkers en kan er niet meer uit, het directe genot van iets lekkers verlamt de hersenen en o, o, o, o, o, o, is de moraal van het verhaal, o, o, o, o, o, o, wat dom van die aapjes dat ze niet denken aan hun vrijheid op termijn die ze zo eenvoudig kunnen bereiken door op de korte termijn dat vruchtje te laten schieten.
Nee dan de mensen.
Met die grote hersenen.
Die op de lange termijn de zeespiegel níet laten rijzen door op de korte termijn dat autootje te laten staan enzovoort enzoverder enzomeer nietwaar?
Niet waar. [W]

25 februari 2007

Vroeger scholden wij al op de carrièrefeministen, er waren toen heel veel soorten feministen, en carrièrefeministen dat waren feministen die voor zichzelf een dikbetaalde baan nastreefden, of een betrekking met status, liefst een vanwaaruit je veel macht kon uitoefenen, en 'wij' (wij, anarka's) vonden dat soort dingen nou net niets met feminisme te maken hebben. Moeten vrouwen net zulke strebers worden als mannen, net zulke concurrentiemaniakken, zulke stresswerkers, met hartkwalen op de koop toe? Nee, laten we het, zo zeiden wij en dachten wij, andersom doen. De mannen houden op met carrière maken. Komen we toch weer gelijk uit. Er gaat minder gewerkt worden. Er wordt eens gekeken naar inhoud: wat goed is voor onszelf, de aarde, de dieren, alles, dat wordt gedaan. Wat niet slecht is, daarvan moet iedereen maar zien of het de moeite waard is. Maar wat slecht is voor de aarde, voor onszelf, of voor een dier of voor honderdduizend dieren, daarmee houden we op, en wel nu onmiddellijk!
Hoe anders klinken hier en nu de 'feministen' van Opzij, of als Opzij dan toch al niet links was (opzij kan 2 kanten uit natuurlijk) dan de 'feministen' van GroenLinks. Zij, en nog vele andere huidige 'feministen' lijken te denken dat de emancipatie van de vrouw iets te maken heeft (nee niet iets maar zelfs alles!) met het al dan niet hebben van een betaalde baan. Hoe meer vrouwen in hoge posities of met dikbetaalde banen, hoe 'feministischer' de maatschappij zou zijn. Denken zij. En daarom wil ook Groenlinks, een ooit toch redelijk sympathieke partij, vrouwen gaan pushen (=dwingen) in de richting van betaalde arbeid.
Ja, een betaalde baan betekent economische zelfstandigheid. Maar die heb je ook met een uitkering. Alleen heb je dan (meestal) minder geld. Maar dat kan sommigen nu eenmaal niets schelen. Die voelen zich rijk door hun vrije tijd. Want zoals er economische zelfstandigheid bestaat bestaat ook tijdsbesteding-zelfstandigheid. De mensen die dat hebben kunnen gericht aan de gang met goede dingen doen. De mensen in loondienst kunnen nog wel een emancipatiegolfje gebruiken. [R]

17 februari 2007

Dat obscure bedrijf Apprenti BV waar je door de gemeente Utrecht heengestuurd wordt als je voor een uitkering komt is een reïntegratiebedrijf. De bedrijfsresultaten van dergelijke bedrijven zijn formidabel, dat wil zeggen: ze slepen volop geld binnen uit overheidspotten en dan gebeurt er verder vrijwel niets. We hebben een keertje, toen we nog subsidie hadden, een gesprek met zo'n bedrijf gehad, dat was verplicht, dat stelde niets voor, dat duurde een uurtje, en het was overigens heel gezellig. En wat krijgt het bedrijf daarvoor? Duizend euronen!
Trouw meldt op 31 januari dat de Amsterdamse Rekenkamer heeft berekend dat het 17000 euri kost om één kansrijke bijstandstrekker aan een baan te helpen. 17000 is anderhalf jaar uitkering. In Utrecht schijnen berekeningen op ongeveer hetzelfde te wijzen.
Degenen die voor invoering van een basisinkomen pleiten zeggen dat ook altijd, dat iedereen een flinke hap geld geven veel goedkoper is dan al dat geambtenarij en geregel. Er zijn overigens ruim 800000 ambtenaren in Nederland, dus per 20 Nederlanders is er één ambtenaar nodig. Ik zal eens met twintig buren gaan overleggen of we onze eigenste ambtenaar niet kunnen ontslaan. Kan-i naar Apprenti. [W]

9 februari 2007

Het lijkt -- eindelijk -- of er iets, een beetje begint door te dringen. Dat we met elkaar in het zelfde schuitje zitten. En dat het water om ons heen niet oneindig groot is. Zoals eerst wel gedacht werd. Door velen. Tegen beter weten in. Gooi maar in het water, die rommel. Spuit maar in de lucht, die troep. Onder de grond met dat gif. Verbrand maar rustig, die gevaarlijke stoffen. Want de lucht is groot, de zee is diep, de grond -- ach ja, de grond, voorlopig is er grond genoeg. Totdat, ja, totdat ineens... Welnee helemaal niet ineens. Langzamerhand... Het begon al zo rond 1965. De kritische geluiden bedoel ik. Ze zwelden aan, ze stierven weer weg. Er kwamen verwijten: het zou doemdenkerig zijn, overdreven zijn, dus niet wetenschappelijk verantwoord zijn. Dus niet serieus te nemen zijn. Ha, het was allemaal onzin. Pessimisten zijn er nou eenmaal altijd geweest. Bedrijven gingen onverdroten door, kopers bleven kiezen voor goedkoop en bespoten en de auto's raasden voort, steeds sneller, steeds sneller...
Maar langzamerhand veranderen de krantenkoppen. Nu, nu het kalf bijna verdronken is.
Zal het nog lukken de put te dempen?
Ja, misschien, als iedereen het wil.
Als iedereen het heel erg wil.
Zover is het nog niet maar -- iedereen wil toch een mooie wereld, en zeker voor de kinderen?
De kinderen die nu maar moeten zien hoe ze later moeten roeien met de riemen die ze dan misschien niet hebben. [R]

7 februari 2007

Op 26 januari schreef ik over de leus die de gemeente Utrecht hanteert bij de werkverschaffing: 'werk loont!' Ik blijf me verbazen over het gemak waarmee dit soort zwaar-ideologische uitspraken gedaan worden als het om het Heilige Werk gaat en over hoe gemakkelijk er niets gezegd wordt als het gaat om gouden handdrukken of CO2-uitstoot. (Gouden handdrukken, díe lonen pas!)

Voor de compleetheid:
Werk doet de zeespiegel rijzen!
Werk vergroot de inkomensverschillen op de wereld!
Werk zorgt voor veel doden onder de armen van Verweghistan!
Werk zorgt voor het uitsterven van diersoorten!
Werk enzovoorts!
Werk is dus des duivels oorkussen!
[W]

2 februari 2007

Er was gister een grappige actie, om vijf minuten het licht uit te doen, massaal, van vijf voor acht tot acht. In Nederland waarschuwden de elektra-opwekkers dat er dan wel eens een storing zou kunnen optreden dus het effect in Nederland werd gering, anders dan in Frankrijk en België waar de actie wel een leuk dipje in het stroomgebruik gaf en waar natuurlijk niets mis ging met de stroomvoorzienning. Die Nederlanders weer, zo in en in duf. [W]

1 februari 2007

In een Volkskrantbijlage over klimaatsverandering staat tussen neus en lippen de opmerking dat Nederland de Kyoto-doelstellingen wel zal halen, vooral door slim boekhouden. Ja dat kunnen ze wel, die Nederlanders, slim boekhouden. Niet het milieugedrag veranderen maar de gevolgen van het gedrag anders in de boeken opnemen! Ik ging gister een stukje wandelen, er was nogal wat wind zodat het geraas van de A27 verder droeg dan anders en jongejonge wat een ontzaglijke herrie wat een beschaafd land en wat ziet het er naar uit dat men doende is Kyoto te halen. Allemaal lijken ze evenveel haast te hebben, allemaal maken ze reuzedolgraag herrie.

Toch zijn zelfs automobilisten soms beschaafd. Zaterdagochtend fietste ik een kilometer of vijf door de buitenwijken van Utrecht. Er was weinig verkeer en tweemaal gebeurde het dat een auto best nog voor me langs had gekund maar dat toch geremd werd en ruim baan gemaakt voor de eenzame fietster. Ongekend. Tweemaal. Op een en dezelfde zaterdag. [W]