STOIES DAGBOEK

Rjims Blog

[naar lopende maand]


31 maart 2007

Laten we het uiterlijk afschaffen, laten we het geld afschaffen, laten we de hebzucht afschaffen, laten we... Heeft het zin dit alles te zeggen? De meeste mensen zullen in lachen uitbarsten.
Het uiterlijk, bijvoorbeeld, laten we dat vandaag nog even behandelen, nu maart nog net niet voorbij is. Maart, de maand van 8 maart, vrouwendag, de dag dat dit jaar een documentaire uitgezonden werd die velen deed sidderen. Maar hoevelen van die velen doen zelf mee aan dezelfde gedachtegangen, alleen met iets minder drastische gevolgen?
'Uiterlijk, hoezo uiterlijk, dat is er toch gewoon? En de oordelen over uiterlijk schoon (of uiterlijk lelijk) mag ik toch zeker zelf bepalen? Smaak is toch zeker vrij? Meningen zijn toch vrij?'
Ja, maar juist daarom kun je er over nadenken en er dus andere meningen op gaan nahouden dan anderen. Je hoeft niet mooi of lelijk te vinden wat anderen mooi of lelijk vinden. Je kunt zelfs het hele indelen van mensen in 'mooie', 'minder mooie', 'lelijke', 'mismaakte' en zo nog wat etiketten wegdoen. Niet 'je bent mooi (of lelijk) maar ik hecht daar geen belang aan', maar anders gaan kijken. Alles kan namelijk mooi gevonden worden, en alles kan lelijk gevonden worden. Dat wil zeggen dat schoonheidsoordelen absoluut betrekkelijk zijn. En als je er toch aan meedoet, hoe subtiel ook, doe je dus mee aan het indelen van mensen in meer of minder waardevol, geheel afgezien van welke inhoud, van welke wijsheid dan ook.

24 maart 2007

De stoïcijnen gaven niks om roem. Althans zeiden dat ze er niks om gaven, wilden er niks om geven, vonden het (in theorie) onzin om naar roem te streven. Succes (zie bij 20 maart) is niet precies hetzelfde als roem. Roem is dat je bekend bent bij vele anderen, en dat je lof toegezwaaid wordt door velen van die vele anderen. Succes hebben kan meer betekenen. Succes hebben kan je ook zonder dat je beroemd bent. Een succesvol leven kan zijn dat het je lukt om redelijk en verstandig te zijn. Om een leuk en wijs mens te zijn. Een succesvol leven kan ook zijn dat het je lukt om niet naar roem te streven.

21 maart 2007

Vandaag was het weer eens zover. Zij had ruzie met de tijd, zoals al zo vaak gebeurd is. Zij voelde de tijd tussen haar vingers door glippen. Vangen lukte niet. Stilstaan lukte niet. Ze liet de tijd een tijdje stromen, en keek om: voorbij! Voorbij de tijd die ze kort daarvoor nog voor zich had. Ze probeerde deze verloren tijd in te halen, door in de tijd die daarna kwam extra veel te doen. Maar als in een vertraagde film zag zij haarzelf onhandig strompelen. Zij zag hoe langzaam zij haar veters strikte. Hoe ze eerst dit toen dat vergat mee te nemen en dus telkens terug moest om iets te halen. Uren gingen er voorbij met bijna niets -- haast had ze en rusteloos was ze en ze zag de tijd krimpen.
Toen besloot ze dat het tijd was naar haar vriendin te gaan. Ze genoten samen van de tijd. De vriendin zei wijze dingen, zoals: 'doe 1 ding tegelijk en vergeet op dat moment die 80 andere dingen die je zou willen of moeten doen, want je kunt maar 1 ding tegelijk, en als je daarmee klaar bent kies je voor 1 van die 79 andere dingen'.
'En wat ook kan,' zei ze nog, 'is dat je die 80 dingen op je lijstje vergeet en gewoon je neus achterna gaat. Als je terug komt -- natuurlijk kom je weer terug, of gaat je neus terug met jou er achteraan -- dan heb je vast weer zin in die 80 dingen, waarvan je er eentje kiest. En als dat niet zo is, dan ga je wat anders doen, of niets doen, niets nuttigs doen. Want waarom zou elk moment nuttig besteed moeten worden?'

20 maart 2007

Laatst was ik bij een leuke lezing van Bas Haring. Hij verstaat de kunst van het stilstaan bij heel 'gewone' dingen. En er dan dikke vraagtekens achter zetten. Iedereen is maar bezig met streven naar succes, viel hem op. Zijn nieuwe boek gaat dan ook heten 'voor een echt succesvol leven' of iets dergelijks. Gewoon zo'n titel waar er al tig van zijn. Maar zo'n titel verkoopt wel, steeds weer. Omdat iedereen -- nou ja, bijna iedereen -- in dit deel van de wereld, en misschien wel overal -- bijna overal -- naar succes streeft. En, vraagt Haring zich af, waarom, waarom toch in vredesnaam? Word je gelukkiger van het hebben van succes? Dat valt erg tegen, zei Bas, en hij kan het weten, want hij, die er eerder uitziet als een vrolijke student, is professor, hij heeft een maand bij de beroemde filosoof Daniel Dennett mogen logeren, hij heeft tv-programma's en al zijn boeken worden bestsellers. Hij schreef onder andere een leuk boek over evolutie. Maar Weia schreef ook een heel goed en leuk verhaal over evolutie, en dat werd (tot nu toe) geen bestseller. Is dat erg? Is dat jammer? Is dat indifferent? Als het indifferent is, waarom doen we dan allemaal zoveel moeite? Bas Haring zegt grote bewondering te hebben voor mensen die geen enkele moeite doen om succesvol te zijn. Mensen die gewoon hier en nu leven, die zich niet bekommeren om nageslacht, boeken of indrukken die ze achterlaten.
Ik wil graag veel lezen, en ik wil graag veel schrijven. Waarom, tja... waarom? Waarom niet enkel appels plukken en in de zon lopen?